Het is een wonderlijke paradox. Heel Nederland kan schrijven en toch is het een vak apart. Goede bedoelingen alleen zijn namelijk niet genoeg, het gaat om wat er uiteindelijk op zwart op wit staat. Kan de doorsnee lezer van de beoogde doelgroep de tekst volgen? Wordt hij er door gegrepen? Kan het mooier, korter, levendiger?

Vaak is redigeren vooral versimpelen. Veel teksten die ik krijg aangeboden zijn te lang en te ingewikkeld. Volledig willen zijn is prijzenswaardig, maar een groot gevaar voor een vlot verhaal. Met liefde snijd ik de uitweidingen weg. De overgebleven bestanddelen lijm ik weer netjes aan elkaar, in een stijl die past bij de aard van de opdrachtgever en het doel van de tekst.

Soms is het sleutelen aan zinnen niet genoeg. Soms smeekt een tekst om een betere structuur. Logischer, herkenbaarder, een rode draad. Dan komt het aan op het toevoegen van een inleiding en prikkelende tussenkopjes, het opsplitsen in paragrafen met in- en uitleidende zinnen, of zelfs volksverhuizingen van complete alinea’s.

Lekker puzzelen, mooi vak.